Αιγαίο, Οικόπεδο Ή Το μοιρολόι του φρουρού στο Νότιο Σύνορο.

Αιγαίο, Οικόπεδο.

  Ή
Το μοιρολόι του φρουρού στο Νότιο Σύνορο.

Απ το πλοίο βλέπω έξω.
Τα σύννεφα και τον ορίζοντα
Μολυβένια κύματα λαμπρά
Ψιθυρίζουν συνωμοτούν χαζογελάνε…
Τρέχουν και χοροπηδάνε σαν τα παιδιά του Δημοτικού στο διάλειμμα.
Θάθελα νάταν δικά μου
Τουλάχιστον μερικά, μερικά στρέμματα από δαύτα.
Και λίγα τετραγωνικά όμως θαρρώ ότι θα μου φτάναν.
Αλλά πώς να βάλεις συρματόπλεγμα στους αφρούς και στέγαστρα στο σύννεφο.
Τι είναι δικό μου, ποιο κομμάτι;
Πίνω μια γουλιά καφέ.
Η αρμύρα δεν φυλακίζεται δεν αραδιάζεται στο χαρτί σε γραμμές και σε κουτάκια,
στο βρεγμένο χαρτί μόνο μια περίληψή της απομένει.
Με πιάνει τρόμος όταν σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να είμαι ούτε μια μουντζούρα
μέσα στην πελώρια τοιχογραφία όπου ζώ και υπάρχω.
Είμαι κάτι για αυτήν όσο αυτή για μένα;
Η εικόνα της δεν μου ανήκει, ούτε ο αέρας, ούτε καν η ακρούλα από το γκρίζο σύννεφο,
εκείνη η πορτοκαλιά γωνίτσα του που κρέμεται λίγο πιο πάνω από τον θαμπό ορίζοντα…….
Μόνο να της ανήκω μπορώ…
 Εκεί ακριβώς που το χάραμα ένας γέρος Τούρκος, υπεραιωνόβιος πια, ανταλλάξιμο
σχολιαρούδι από το Σελανίκ, ξεψύχησε ψιθυρίζοντας όνομα του Γκιόρκη απ το Κασκάρκ…..

                                              

                         Γραμμένο την αυγη 25 Φεβρουαρίου στο πλοίο της γραμμής Συρος- Ρόδος