Η Aξιολόγηση των σχολείων είναι ένα επίμαχο ζήτημα στην Ελλάδα τα

τελευταία 20 χρόνια. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει εθνική εκπαιδευτική πολιτική, ούτε καν κομματική, αλλά αποφασίζει ο εκάστοτε Υπουργός, σε συνδυασμό με την αντίδραση των ομάδων πίεσης (συνδικάτα εκπαιδευτικών) που έχουν βιώσει παλιότερα το φαινόμενο του «Επιθεωρητισμού», είναι μερικοί σημαντικοί λόγοι που εξηγούν, γιατί έχει περάσει το θέμα της Αξιολόγησης σαν κείμενο και όχι σαν πρακτική. Επικρατούν οξείες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, με έντονο το στοιχείο της κομματικοποίησης, καταστάσεις που πολλές φορές οδηγούν στην πόλωση. Οι κυβερνήσεις έδειχναν απροθυμία να εφαρμόσουν αυστηρούς κανόνες. Δεν υπήρξε κάποιο αυστηρά καθορισμένο πλαίσιο αξιολόγησης αφού αυτή συνδέθηκε  με την εποπτεία της εκπαίδευσης και κυρίως με το θεσμό του Επιθεωρητή.

      Ο «Eπιθεωρητισμός» συστηματοποιήθηκε και αναβαθμίστηκε «επιστημονικά» με το Ν. ΒΤΜΘ’ του 1895 (Κάτσικας & Θεριανός, 2007). «Αποτέλεσε τόσο κατά το 19ο, όσο και κατά τον 20ο αιώνα, το βασικότερο αυταρχικό και εξουσιαστικό φορέα ελέγχου, όχι μόνο της εσωσχολικής εκπαιδευτικής λειτουργίας των εκπαιδευτικών, αλλά και της εξωσχολικής πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής τους δραστηριότητας» (Μπουζάκης, 1991). Με το Νόμο 1304 του 1982 καταργείται ο θεσμός του Επιθεωρητή. Θεσμοθετείται ο ρόλος του Σχολικού Συμβούλου, αν και στην ουσία  δεν ενεργοποιήθηκε σε πλήρη μορφή, «με αρμοδιότητες εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής στήριξης των εκπαιδευτικών, αλλά και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου»

     Ο  Α. Τρίτσης το 1987, επανέφερε το ζήτημα της Αξιολόγησης με νέο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος. Η τομή σ’ αυτό το σχέδιο είναι ότι μετατοπίζεται ο άξονας της Αξιολόγησης από τον εκπαιδευτικό στο σχολείο. Το Υπουργείο Παιδείας επανέρχεται το 1988 με νέο σχέδιο, Κι αυτό όμως το σχέδιο απορρίφθηκε αφου η ΟΛΜΕ (3/12/1988) θεώρησε ότι πάλι το βάρος των ουσιαστικών επιλογών, πέφτει στους σχολικούς συμβούλους. Το 1990 με Υπουργό Παιδείας το Β. Κοντογιαννόπουλο δημοσιεύτηκε το ΠΔ 390/90. Το 1991 με νέο Υπουργό το Γ. Σουφλιά, το ΥΠΕΠΘ παρουσίασε το ΠΔ 426/91 το 1993 με το ΠΔ 320/93 «Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού έργου στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση».  Σε δημοτικά και γυμνάσια έγιναν αλλαγές στο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών, με την έκδοση του ΠΔ 409/94.

Με το Νόμο 2327/1995 ιδρύεται το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας (ΚΕΕ)και το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ). Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείαςκαι Θρησκευμάτων (ΥΠΕΠΘ.) του αναθέτει την «Επισκόπηση του ΕλληνικούΕκπαιδευτικού Συστήματος-Έκθεση για τον Ο.Ο.Σ.Α.», που υποβλήθηκε στονΟ.Ο.Σ.Α., από τον οποίο ζητήθηκε η σύνταξη συνολικής Αξιολογικής Έκθεσης

του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Ψηφίστηκε ο Νόμος 2525/97 «Ενιαίο Λύκειο, πρόσβαση των αποφοίτων του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και άλλες διατάξεις». Με το ΠΔ 140/8-5-98 ολοκληρώθηκε το θεσμικό πλαίσιο για την Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, που τότε θεωρήθηκε από τα βασικά στοιχεία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Ο Υπουργός Π. Ευθυμίου ψήφισε το Νόμο 2886/2002 «Οργάνωση των περιφερειακών υπηρεσιών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και άλλες διατάξεις» (Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αρ. 24, 132-2002). Ο Νόμος του 2002 δίνει πιο ειδικές οδηγίες για την Αξιολόγηση των

εκπαιδευτικών λειτουργιών και των εκπαιδευτικών. Το περιεχόμενό του είναι σε συμφωνία με το υπάρχον νομικό πλαίσιο, δεν έχει όμως, εφαρμοστεί στην πράξη (Eurydice, 2000/2001a).Το K.E.E. έχει αναλάβει και «την ανάπτυξη και την εφαρμογή προτύπων δεικτών και κριτηρίων για την δυναμική αποτύπωση της κατάστασης, καθώς και τον έλεγχο της αξιοπιστίας του συστήματος αποτύπωσης και παρακολούθησης του εκπαιδευτικού έργου, τόσο στο επίπεδο της σχολικής μονάδας και της περιφέρειας, όσο και στο εθνικό επίπεδο» (άρθρο 4, π. 2α). Επίσης συγκεντρώνει και επεξεργάζεται τις εκθέσεις των Περιφερειακών κέντρων στήριξης και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕ.ΚΕ.Σ.Ε.Σ.), καθώς και τις εκθέσεις Αυτο-αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και συντάσσει ετήσια έκθεση Αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, την οποία υποβάλλει στον

Υπουργό Παιδείας» (Ν. 2986/2002).

Ο Νόμος 2525/1997 θέτει το πλαίσιο και τους στόχους της Αξιολόγησης των εκπαιδευτικών λειτουργιών. Οι σχετικές ρυθμίσεις εξειδικεύονται και βελτιώνονται με Προεδρικό Διάταγμα του 2001.Τροποποιούνται στη συνέχεια από τις διατάξεις Νόμου του 2002 (Ν. 2986). Οι ειδικοί παρατηρούν ότι το ελληνικό σύστημα Αξιολόγησης των σχολικών Ιδρυμάτων μεταβαίνει «από συγκεντρωτικό σύστημα με αυστηρό έλεγχο, σε σύστημα συμβουλευτικής παρέμβασης, ευρύτερης συμμετοχής και κινήτρων»

(Εurydice, 2001/2002a).